Marjon Klaassen

Marjon Klaassen (1957) is cultuur- en godsdienstsociologe. Haar lesbisch zijn is een belangrijk onderdeel van haar identiteit. Ze is verbonden aan Mirre, een landelijk netwerk voor lesbische vrouwen en geloof/spiritualiteit. In haar uitvaartonderneming heeft Marjon dagelijks met rouw te maken. Marjon schreef eerder Tijd voor de dood, een handreiking voor een persoonlijke uitvaart, en zette een landelijke opleiding voor uitvaartbegeleiders op.
Wat de samenleving ziet als rouw, is in haar visie een afspiegeling van wat de samenleving waardeert. Met haar debuutroman Niks aan de hand belicht ze het aspect van niet-erkende rouw. 

Marjon Klaassen over Marjon Klaassen

Naam: 
Marjon Klaassen

Trots op:
dat ze kwaliteiten ontdekt heeft waarmee ze allerlei mooie dingen in de wereld heeft kunnen zetten (een uitvaartonderneming, een opleiding tot uitvaartbegeleider, diverse publicaties)

Wilde vroeger worden:
als meisje stelde ze zich een toekomst voor op een klein boerderijtje met veel kinderen, onbewust was er al in dit plaatje geen man aanwezig

Ambitie:
proberen om idealen te verwezenlijken, zonder zich door allerlei mensen van de wijs te laten brengen die wijzen op hindernissen en mogelijke gevaren 

Hekel aan:
oppervlakkigheid, politieke correctheid en gebakken lucht.

Motto: 
als iets je niet zint, ga dan niet zitten klagen, maar zet je eigen schouders eronder 

Meest ontroerende moment:
Een van de meest ontroerende momenten was dat ze door een vriendin gevraagd werd om gastmoeder te worden van haar verstandelijk gehandicapte dochter.

Krijgt inspiratie van:
mensen die zichzelf trouw blijven en tegen de stroom in durven roeien. En Dominicaanse spiritualiteit.

 

 


Binnenkort meer informatie over Niks aan de hand

 

Marjon Klaassen (1957) is cultuur- en godsdienstsociologe. Haar lesbisch zijn is een belangrijk onderdeel van haar identiteit. Ze is verbonden aan Mirre, een landelijk netwerk voor lesbische vrouwen en geloof/spiritualiteit. In haar uitvaartonderneming heeft Marjon dagelijks met rouw te maken. Marjon schreef eerder Tijd voor de dood, een handreiking voor een persoonlijke uitvaart, en zette een landelijke opleiding voor uitvaartbegeleiders op.

Wat de samenleving ziet als rouw, is in haar visie een afspiegeling van wat de samenleving waardeert. Met haar debuutroman Niks aan de hand belicht ze het aspect van niet-erkende rouw.